فعالیت مسیحیان ایران

پناهندگی دردی خاموش در زیر پوست انسانیت

پناهندگی دردی خاموش در زیر پوست انسانیت :

تاریخ فقط روزهای ‌سخت و دردناکی را ثبت کرده‌ که صدای درد ورنج‌ها به گوش افرادی رسیده که نخواستند برایش کاری کنند و بی تفاوت از آن گذشتند، مانند کاهن و لاوی در جاده اریحا نسبت به شخصی که راهزنان او را مجروح، برهنه و نیمه مرده کرده بودند و اینها با اینکه دیدند ولی او را بحال خود وا گذاشتند و از کناره دیگر جاده رفتند.

اما کلام خدا از شخص سامری نیکویی سخن می گوید که وقتی آن مجروح را دید از اسـبش پایـین آمـد ، بـه روی زخم هایش شراب ریخت و روغن مالید ، او را بر مرکب خود گذاشته و با خود به کاروانسرا برد.

خدا درعهد عتیق به موسی گفت: درد و رنج قوم را شنیدم و دردهایشان را می دانم و طرحی برای رهایی آنها دارم. آن خدا امروزهم بر تخت اقتدارش نشسته و درد و رنج ها را میشنود وهنوزهم طرحـش را دنبال میکند.

دعا می کنم دراین شرایط خدا دست های پر جلالش را مانند شناوری در دریای درد و رنج پناهندگان در ترکیه و یا هرجای دیگر بگشاید و شاهــد به روی صحنه آمدن سامری های نیکویی باشیم که با مهربانی شـان حال دنیا را خوب میکنند .

به یقین این روزها تمام خواهد شد و این فجایع انسانی حتما به پایان خواهد رسید. اما آنچه که ابـدی می ماند و در نسل های بعد از ما تاثیرمی گذارد اینست که تصمیم بگیریم در این شــرایط سخت و دردناک پناهندگان امروز ” کاهن و لاوی ” باشـیم یا ” سـامری نیکو ” ؟
جلیل سپهر

نمایش بیشتر

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *

دکمه بازگشت به بالا