اپوزیسیون ایراناخبار ایران

فریب های استمرار طلبان محکوم به شکست است

آلترناتیوهای ملی در دسترس (✍️: حمید آصفی)

نکات برگزیده مطلب
  • هیچ مکانیزم قانونی هم به جز فشار جنبش اجتماعی، ‏برای تغییر و برکناری آن وجود ندارد. و تنها راه تغییر، در شرایطی ممکن است که نیروهای اپوزیسیون و جامعه مدنی، ‏حکومت را به صورتی همه‌جانبه زیر فشار قرار دهند تا هسته‌ی سخت قدرت، از طریق همین فشارها، وادار به تمکین به خواسته‌های اپوزیسیون گردد، و یا در برابر فشار جنبش مقاومت کرده، و دچار فروپاشی گردد.

آلترناتیوهای ملی در دسترس (✍️: حمید آصفی)

تردیدی نباید داشت که، با اولین نشانه‌های بر هم خوردن توازن قوا در داخل (با رشدِ جنبش اعتراضی) و در خارج (با تمکین به مذاکرات و خوردن خمره‌ی زهر)، ما شاهدِ گشایش فضای سیاسی، و شکل‌گیریِ سریع آلترناتیوها خواهیم بود. مردم ایران را نباید به خاطر ناپیگیری در مبارزات آزادی‌خواهانه سرزنش کرد، زیرا، در تاریخ معاصر، هیچ‌گونه تجربه‌ی حکومتی تحت لوای دین را تجربه نکرده بودند، و در این چهل سال، به میزانِ چند قرن، تجربه اندوختند. و با شکستن توازن قوا، با توجه به هوشیاری ملیِ کسب‌ شده، برای جبرانِ کُندروی‌های‌شان، به سرعت به جنبش پیوسته، و ما به ستایش آنان خواهیم پرداخت، و با به کارگیری سرمایه‌های سیاسی انباشته‌ شده‌ی خود، جواب آن دسته از روشنفکرانی، که گمان می‌کنند برای همیشه بی‌حسی و عدم جسارت و آگاهی در میان مردم ایران فراگیر شده را خواهند داد.

اگر توازن قوا به سود مردم بر هم بخورد، به دلیل وضعیت کنونی جامعه‌ی ما، و با این تجربه‌های گران‌سنگ تاریخی، و امکانات بالقوه و بالفعل اپوزیسیون ملی برای پر کردن خلاء سیاسی، شرایط سیاسی جدید، بسیار بهتر از گذشته شده، و جایی برای بدبینی و نگرانی باقی نخواهد گذاشت. سطح سواد، آگاهی توده‌ای، فرهنگ سیاسی، و نیز توان و ظرفیت روشنفکری، و وجود شخصیت‌های ملی در ایران، که می‌توان مدعی شد از تمام دولتمردان حاکمیت چند سر و گردن بالاترند، و یک جامعه با تجربه، همراه با گردش و انفجار اطلاعات، شرایط بی‌نظیری را برای شکل‌گیری احزاب و آلترناتیوها پدید خواهد آورد. مردم ایران در این دوران چهل ساله، سرمایه‌ی فرهنگیِ هنگفتی اندوخته‌اند، که در شرایط بر هم خوردن توازن قوا، آن را به کار خواهند برد.

🔹وظیفه شخصیت‌های اپوزیسیون و جامعه مدنی

اما پرسش کلیدی این است که: آیا نهاد حکومت حاضر به مذاکره با ‏اپوزیسیون، و در نهایت، وادار به تسلیم ملی خواهد شد؟ قطعأ باید گفت که: در ‏ایران کنونی، دو قوه مجریه و قوه مقننه، که همیشه سوژه و هدف اصلاح‌طلبان برای تسخیر قدرت بودند، توان چنین ‏تصمیم‌گیری را ندارند. چرا که یک هسته‌ی سخت قدرت، کل قدرت را قبضه کرده‌ و هیچ مکانیزم قانونی هم به جز فشار جنبش اجتماعی، ‏برای تغییر و برکناری آن وجود ندارد. و تنها راه تغییر، در شرایطی ممکن است که نیروهای اپوزیسیون و جامعه مدنی، ‏حکومت را به صورتی همه‌جانبه زیر فشار قرار دهند تا هسته‌ی سخت قدرت، از طریق همین فشارها، وادار به تمکین به خواسته‌های اپوزیسیون گردد، و یا در برابر فشار جنبش مقاومت کرده، و دچار فروپاشی گردد.

🔹شکست مدل سیاست‌ورزی اصلاح‌طلبان

اصلاح‌طلبان غیر رانتی سال‌ها با این تحلیل که هسته سخت قدرت در برابر مطالبات ملی ‏مردم از طریق صندوق‌های رأی، مجبور به عقب‌نشینی خواهد شد، بسیاری از اقشار طبقه متوسط را به انتخابات‌های شکست خورده کشانده‌اند، اما همه‌ی تجربه‌ها نشان داده است که هسته سخت قدرت، به راحتی ‏حاضر به تسلیم نخواهند شد، و اکنون هم مرشد سیاسی اصلاح‌طلبان آقای خاتمی چند بار اعتراف کرده است که: مردم دیگر با فراخوان من پای صندوق‌های رأی نخواهند آمد. و حال، اپوزیسیونی که خواهان گذار مسالمت‌آمیز به دموکراسی ‏است، باید راه‌حلی مشخص و عملی، برای عبور از این موانع ارائه کند، و جامعه را به شکل وسیعی بسیج کند. مردم ایران، یک حق تاریخی، برای توسعه‌ای متوازن و مترقی، و یک دموکراسی ملی را، از تاریخ طلب دارند!

نمایش بیشتر

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *

دکمه بازگشت به بالا